Dit essay handelt over de visie van de beroemde humanist Erasmus op de jood en de joodse religie. In de Renaissance, maar ook in de Reformatie werden er hartstochtelijke pogingen gedaan om het jodendom van binnenuit te leren kennen door bestudering van het Hebreeuws. Erasmus had de paus er al dikwijls op gewezen dat hij zeer bezorgd was dat het jodendom in Europa hierdoor weer zou
kunnen opleven. Volgens hem was er 'voor de leer van Christus niets gevaarlijkers en vijandigers dan deze pest'. De herontdekking van het Hebreeuws zag hij als een bedreiging voor de Kerk zelf. 'Het joodse volk verspreidt met zijn afgrijselijke verhalen in de
talmoed (...) niets dan stank. In Italië leven veel joden (...) Ik ben vreselijk bang dat deze pest, die vroeger al werd overwonnen, zich opnieuw in Europa zal verspreiden.'