In dit geschrift wordt een leer onder de loupe genomen, die een speciale extra waarde toekent aan de brieven van Paulus en het indelen van de geschiedenis in aionen of tijdperken. Een sterk verschil wordt daarbij benadrukt tussen de 7 brieven die Paulus in zijn zogenaamde eerste bediening en de 7 late brieven, vooral de gevangenschapsbrieven, die men als zijn tweede bediening beschouwt. Deze twee brievenreeksen zouden tegenstellingen bevatten en alleen de laatste serie brieven van Paulus geeft dan de norm aan voor de gemeente van nu.

De brieven van de andere apostelen Jakobus, Petrus, Johannes en Judas zijn in dit concept puur Joods en van lagere waarde dan Paulus en ook de Openbaring van Jezus Christus aan Johannes is zuiver een Joods geschrift, zo wordt geponeerd. Dit ondanks de scherpe bewoordingen dat het ernstig en gevaarlijk is aan de woorden van deze profetie toe te voegen of af te nemen (Openb. 22:18,19)!

Op een subtiele manier knabbelt de ultra-bedelingenleer aan het gezag van de Schriften bij het tot Joodse geschriften verklaren van 20 van de 27 geschriften van het Nieuwe Testament.

Dit boekje beoogt op goede bijbelse gronden de ultra-bedelingenleer te toetsen, om de schadelijke gevolgen van deze boodschap aan te wijzen, die de brieven van de apostelen uiteenrafelt en verwarring bij mensen zaait door allerlei theoretische en gekunstelde onderscheidingen aan te brengen.

Daarnaast ontzenuwt dit geschrift ook enkele vaak aanverwante leringen, zoals onder meer de alverzoeningsgedachte, de vernietigingsvisie en de restitutietheorie.

Een positief appèl tot heiliging door het persoonlijk praktisch toepassen van de bijbelse boodschap in eigen dagelijks leven en in de gemeente ontbreekt daarbij niet!